Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ήπειρος - Πετρέλαια στο φως: Επιτέλους ενημέρωση μετά τις καταιγιστικές αντιδράσεις των κατοίκων στην κρυφή έναρξη των ερευνών...

Ανακοινώθηκε ενημερωτική εκδήλωση για τους υδρογονάνθρακες, στις 23 Ιανουαρίου στα Άνω Πεδινά:

Δελτίο Τύπου - Δήμος Ζαγορίου

"Ο Δήμος Ζαγορίου οργανώνει Ανοιχτή Ενημερωτική Εκδήλωση με την υποστήριξη του Υπουργείου Περιβάλλοντος & Ενέργειας, με θέμα «Η ανάπτυξη των υδρογονανθράκων στην Ήπειρο». Στόχος η αναλυτική και επιστημονική ενημέρωση φορέων και πολιτών σχετικά με το μείζον αυτό ζήτημα για την περιοχή του Ζαγορίου και ευρύτερα την Ήπειρο.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 23 Ιανουαρίου 2018 στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Ζαγορίου στα Άνω Πεδινά, με έναρξη στις 12 μ.μ.

Εκ μέρους του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας θα συμμετέχει ο Γενικός Γραμματέας Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών, Μιχάλης Βερροιόπουλος, ενώ θα γίνουν εισηγήσεις από ειδικούς επί του θέματος επιστήμονες, ανάμεσα τους οι σεισμολόγοι, Κώστας Παπαζάχος και Άκης Τσελέντης, γεωλόγοι, καθηγητές ορυκτολογίας, ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Α.Ε, Σπυρίδων Μπέλλας, επίσης θα παρουσιαστεί από τον μελετητή (ΕNVECO), Σπύρο Παπαγρηγορίου το Περιβαλλοντικό Σχέδιο Δράσης Προγράμματος Σεισμικών Ερευνών.

Έχουν προσκληθεί και οι εκπρόσωποι των εταιρειών Repsol και Energean, οι οποίες μετέχουν στην Κ/Ξ που ανέλαβε το έργο των υδρογονανθράκων στην περιοχή της Ηπείρου.

Στόχος της εκδήλωσης είναι η πολύπλευρη ενημέρωση για το μείζον ζήτημα των ερευνών και πιθανής εξόρυξης υδρογονανθράκων. Ταυτόχρονα θα δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες και εκπροσώπους φορέων να λάβουν απαντήσεις στα εύλογα ερωτήματα που τους απασχολούν, ως προς τις πιθανές επιπτώσεις στο περιβάλλον και τον τουρισμό που αποτελεί επένδυση για την περιοχή.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

-11.30-12.00 μ. : Προσέλευση συμμετεχόντων.

-12.00 μ.μ.-12.15 μ.μ: Καλωσόρισμα από τον Δήμαρχο Ζαγορίου Βασίλειο Σπύρου-Έναρξη εκδήλωσης.

Εισηγήσεις:

1. Μιχάλης Βερροιόπουλος, Γενικός Γραμματέας Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών, Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

2. Ιωσήφ Αθανασιάδης, Προϊστάμενος Αυτοτελούς Τμήματος Υδρογονανθράκων, Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

3. Σπυρίδων Μπέλλας, Αντιπρόεδρος Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Α.Ε.: «Διασφάλιση του Δημόσιου Συμφέροντος και οι Συμβάσεις Υδρογονανθράκων: Ο Ρόλος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ ΑΕ)».

4. Γρηγόρης Τσόκας, Καθηγητής Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής ΑΠΘ Δ/ντης Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής ΑΠΘ: «Η έρευνα για αναζήτηση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων».

5. Σοφία Σταματάκη, Καθηγήτρια ΕΜΠ, Τεχνολογία Γεωτρήσεων – Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων, πρώην Πρόεδρος ΕΔΕΥ: «Γεωτρήσεις υδρογονανθράκων: Προβληματισμοί και απαντήσεις».

6. Κώστας Παπαζάχος, Καθηγητής Γεωφυσικής ΑΠΘ, Σεισμολόγος: «Επαγόμενη σεισμικότητα και εξόρυξη πετρελαίου: Αλήθειες και ψέματα».

7. Νίκος Βαρότσης, Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων: «Προϋποθέσεις για την άνευ επιπτώσεων ομαλή διεξαγωγή των δραστηριοτήτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων».

8. Ξενοφώντας Σταυρόπουλος, Πρόεδρος Συλλόγου Ελλήνων Γεωλόγων: «Έρευνα και Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων – Επιπτώσεις στο Γεωπεριβάλλον και στα Υπόγεια Υδατικά Συστήματα».

9. Σπύρος Παπαγρηγορίου ΕNVECO, Μελετητής Περιβαλλοντικού Σχεδίου Δράσης Προγράμματος Σεισμικών Ερευνών: «Παρουσίαση περιβαλλοντικού σχεδίου δράσης και προγράμματος παρακολούθησης περιβαλλοντικών και κοινωνικών παραμέτρων γεωφυσικής έρευνας στην Ήπειρο».

10. Άκης Τσελέντης, Διευθυντής Γεωδυναμικού Ινστιτούτου-Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών: «Εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην περιοχή Ζαγορίου και απαραίτητα για την ελαχιστοποίηση των περιβαλλοντολογικών κινδύνων».

11. Σαράντης Δημητριάδης, Ομότιμος Καθηγητής του Τομέα Ορυκτολογίας- Πετρολογίας-Κοιτασματολογίας του Τμήματος Γεωλογίας της Σχολής Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ: «Για τα δώρα των Δαναών».

12. Δημήτρης Πασχάλης, Μηχανικός Εμπορικού Ναυτικού: «Η πραγματικότητα της εξόρυξης και μεταφοράς αργού πετρελαίου και η συμβατότητα αυτών των δραστηριοτήτων με την Ήπειρο».

13. Ελευθερία Τσάτση, εκπρόσωπος Ένωσης Τουριστικών Επιχειρήσεων Ζαγορίου: «Τουρισμός και Εξόρυξη Υδρογονανθράκων».

-Ερωτήσεις-απαντήσεις, κλείσιμο εκδήλωσης."





Και στο μεταξύ: 

 Και ενώ το Υπουργείο και οι Δημάρχοι ετοιμάζονται για ημερίδες και "ενημερώσεις" κατόπιν εορτής, κάπου εκει έξω στην πανέμορφη φύση μας οι εργασίες των εταιρειών συνεχίζονται με άκρως γοργούς ρυθμούς και πολλαπλάσιο εργατικο δυναμικό... Φυσικό και επόμενο ειναι οσο οι αντιδράσεις φουντώνουν, τόσο εκεινοι θα τρέχουν να τελειώσουν. 

Κανοντας λοιπόν την πεζοπορία μας στην περιοχή Λευκοθέα του Δημου Ζίτσας, εχω να παρατηρήσω τα παρακάτω: 





1) Γιατί στη βάση του βουνου αυτού που εκτελουνται γεωτρήσεις, έχουν βάλει άτομο τσιλιαδόρο να τους ενημερώνει ποιος ανεβαινει κατα επάνω, αφού ειναι καθ'όλα νομιμοι;;;

2) Γιατί αφου μετά απο ώρα περπάτημα οταν φθάσαμε εκει ψηλά και συναντήσαμε τα συνεργεία ολους εκει συγκεντρωμένους και καποιος έδινε οδηγιες τι να πουν (προφανως ειχαν ενημερωθει οτι καποιοι ανεβαινουν απο τον τσιλιαδόρο) και αρχίσαμε να ζηταμε καποιον υπεύθυνο ολοι εκαναν πισω πισω και μας κοιτουσαν έντρομοι για καποια λεπτα και μετα απο εντονη απαιτηση μας υποχρεώθηκε και ηρθε ο Ισπανος υπευθυνος των σεισμικών ερευνων;;;

3) Γιατί επίσης αφου ήταν εκει ο έλληνας υπεύθυνος της Enveco (της εταιρείας που εχει αναλάβει τα "περιβαλλοντικά" του έργου) και μας ακουγε τοση ωρα μπήκε μεσα στο αμάξι του και έκανε τον κινέζο;; Λίγο πριν φύγουμε τον πηραμε χαμπάρι και του ζητήσαμε εμεις να βγει να μας ενημερώσει... Φυσικά προθυμοι ολοι να μας πουν οτι θελουμε λεει, παλι κατοπιν εορτης........αλλα βιαζονταν πολυ να φυγει..

4) Στο Περιβαλλοντικό Σχέδιο Δράσης αναφέρονται για τις σεισμικές ερευνες γεωτρήσεις 10 έως 20 μέτρα βάθους και βαθύτερες όπου τέμνονται οι γραμμές και αυτες σε αποσταση μεταξύ τους ανα 60 μέτρα. Εκεί επάνω ειχαν γινει εκατοντάδες τρυπες σε αποσταση μεταξυ τους ανα 2 με . Και οταν ρωτησαμε γιατι, μας ειπαν χαρακτηριστικά οτι αυτη εκει ειναι λεει test area!!!! Που αναφέρεται αυτο στις μελέτες;;;; Και πως για μια τεστ περιοχή γινονται εκατοντάδες τρυπες;;; 

5) Κάναμε ερωτήσεις διάφορες βάση του ΠΣΔ και σε πολλές απο αυτές οι ίδιοι υπευθυνοι και καλά δεν ηξεραν ακριβώς, δεν θυμόνταν, δεν δεν δεν. Είναι δυνατό να εκτελουν τετοιο μεγάλο εργο και να μη ξερουν απέξω το ΠΣΔ;;;

6) Γιατί τα μεγάλα μηχανήματα τους με τα γεωτρύπανα δεν ειχαν πινακιδες;; Μπορουν έτσι να κυκλοφορουν και να εκτελουν και εργασίες χωρις πινακίδες;;

7) Γιατι εχουν διαλύσει τον αγροτικό δρομο που ανεβαίνει επάνω στο βουνό και δεν εριξαν χαλικι ή υλικο που να επιτρέπει την ανάβαση κανονικά σε ολους;;; Θα το φτιαξουν λενε αμέσως οταν τελειωσουν απο εκεινο το σημείο. Εως τότε φυσικά να πρεπει κανεις να έχει ειδικό αμάξι για να μπορει να φθάσει εκει που ενεργούν τα συνεργεία τους, διαφορετικά ποδαράκια και ωσπου να ανεβει κανεις.... Και για να δουμε τι εννοουν θα τον φτιάξουν όταν τελειώσουν. Θα στρώσουν απλά τη λασπουρα που εχουν δημιουργήσει που και 4χ4 δυσκολευεται να περάσει απο εκει;;;

8) Ο αρχαιολόγος που ηταν υποχρεωτικό να υπαρχει εκει που έκαναν τις τρύπες που ηταν;; Γιατι εμεις ζητήσαμε τον αρχαιολογο και δεν υπήρχε κανεις.....

9) Ρωτήσαμε τον υπευθυνο της Enveco εκει που ειναι η έκθεση του αρχαιολόγου για τις γεωτρήσεις που γινονται και μας απαντησε οτι θα την κάνει μετα τις εκρήξεις!!!

Τέλος ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ εχω να πω!! 
Οι δημαρχοι τωρα τρέχουν να ενημερώσουν τον κόσμο (επειδή υπάρχουν αντιδράσεις, αλλιώς σιγα μην ενημέρωναν, αφου δεν το εκαναν εξαρχης) ενώ παράλληλα δεν υποχρέωσαν τις εταιρείες στο μεταξύ να σταματήσουν καθε εργασία ωσπου να ενημερωθει και ο τελευταιος πολίτης και εκεινοι προχωράνε κανονικά σα να μην τρέχει τίποτα...
Ποιος τους ελεγχει τι κανουν στα δάση και τα βουνα μας και πως το κανουν;; ΚΑΝΕΙΣ!! 
Ας αναλαβουν επιτέλους οι αρμόδιοι τις ευθύνες τους και ας παρέμβει επιτέλους και κανενας εισαγγελέας να δει τι γινεται. 
Τηρείται το ΠΣΔ;;; 
Εχουν τις ανάλογες άδειες για να κανουν ότι κάνουν;;; 
ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;;

πηγή Κατερίνα Τσαγκαροπούλου /

ΣΩΣΤΕ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΧΕΡΣΑΙΑ ΕΞΟΡΥΞΗ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ



Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Σπαστικές σακούλες, πλαστικές ζωές και η οικολογική στροφή του καπιταλισμού



του Νικόλα Γκίμπη


Είναι πλέον γεγονός, βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στη σωτηρία του πλανήτη. Η Greenpeace στέλνει ευχαριστήριες επιστολές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι επαγγελματίες περιβαλλοντολόγοι στρώνουν τις γραβάτες τους και αυτοσυγχαίρονται για την εγκυρότητα των προβλέψεων τους, οι κομματικοί μηχανισμοί της οικολογικής ιδεολογίας πανηγυρίζουν για τη νίκη τους, οι ευαίσθητοι μαραθωνοδρομείς και λοιποί αθλητικοί τύποι ανακουφίζονται μπρος στο άκουσμα της είδησης: τέρμα πια οι πλαστικές σακούλες απ’ τις ζωές των πολιτών, «no pasaran» σ’ αυτόν τον ρατσισμό κατά της μητέρας γης! Κάλλιο αργά παρά ποτέ βέβαια, αλλά ως εδώ και μη παρέκει, οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν γι’ αυτό το πλανητικό έγκλημα, δε γίνεται να τους αφήνουμε να κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς να τιμωρηθούν, να τους ξηλώσουμε τις τσέπες και να τους αδειάσουμε μέχρι και το τελευταίο σεντ την ώρα του λογαριασμού για το shopping therapy.

Τα πληκτρολόγια των διαμορφωτών της κοινής γνώμης έχουν πάρει φωτιά, η κοινωνία του θεάματος ολημερίς προσπαθεί να καταπραΰνει το άγχος των πολιτών μπρος στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας σημαντικής απώλειας, υπενθυμίζοντας πως το οικολογικό look θα είναι από ‘δω και στο εξής της μόδας και με σφραγίδα υπουργείου, συν του ότι όσοι επιλέξουν να είναι «in» τότε θα τύχουν και ευνοϊκότερης μεταχείρισης μέσω της φορο-αποφυγής, αλλά, κι απ’ την άλλη, αν θέλετε να υιοθετήσετε μια άλλη στάση ζωής ή να διατηρήσετε τις ίδιες, παλιές, καλές σας συνήθειες απέναντι στο περιβάλλον, το κόστος θα είναι μερικά μόνο σεντ, άσε που στα Lidl ήδη την πληρώνατε τη σακούλα οπότε δεν θα υπάρξει καμία διαφορά στα καθημερινά σας ψώνια. 

Οι έμποροι και οι καταστηματάρχες, υπό τον φόβο της μείωσης των πωλήσεων, κατορθώνουν και να χρεώσουν στις αποδείξεις το πέναλτι της σακούλας ως δήλωση απόλυτης υποταγής στο κράτος, αλλά και δε ζητούν απ’ τους πελάτες να πληρώσουν το πρόστιμο ως ένδειξη μεγαλοψυχίας, ενώ οι εργαζόμενοι στον τομέα των πωλήσεων οφείλουν να ρωτούν εφεξής τους καταναλωτές αν χρειάζονται σακούλα ακόμα κι αν οι τελευταίοι αγοράσουν απλώς ένα μπουκάλι νερό ή ένα κουτί με τσίχλες. 

Μπορεί τα αποτελέσματα στις χώρες του Βορρά να είναι εκπληκτικά με την εφαρμογή τέτοιων μέτρων, καθώς προϋποτίθεται μια μάζα αποχαυνωμένων ενοχικών για να εφαρμοστούν, μπορεί να θαυμάζουμε τους Ιρλανδούς και να φθονούμε τους Βέλγους για την πράσινη συνείδησή τους, όμως στην ελληνική της εκδοχή, η ποινή για τη χρήση της σακούλας γίνεται περισσότερο αντιληπτή ως ένα μέσο ώστε να βοηθήσουμε το κράτος να συγκεντρώσει κάποια χρήματα για την οικονομική του ενίσχυση και με τα κέρδη αυτού του τζίρου να είναι σε θέση να αποπληρώσει τα χρέη του ώστε να φέρει την οικονομική ανάπτυξη. Σε καμία των περιπτώσεων όμως, αν δεν θέλουμε να είμαστε απροκάλυπτα υποκριτές, δε μπορεί να γίνεται λόγος για μια προσπάθεια συμφιλίωσης ανθρώπου και φύσης.
Κακά τα ψέματα, κανένα κίνημα πολιτών δεν κατέβηκε στους δρόμους και δεν οργανώθηκε σε αντι-δομές υπό το αίτημα της μείωσης του πλαστικού στις ζωές μας, στην καλύτερη ευελπιστούμε στη βέλτιστη ανακύκλωσή του, σε καμία των περιπτώσεων στην ολική κατάργησή του. Αειφόρες υποδείξεις και περιβαλλοντικό πρόστιμο λοιπόν απευθείας απ’ την οικονομική τεχνοκρατία των Βρυξελλών, τα πρώτα σημάδια ενός αντεστραμμένου eco-φασισμού γίνονται ορατά. 
Οι καλοθελητές και οι ευνούχοι του καπιταλιστικού πνεύματος δηλώνουν παρόντες για να μας υπενθυμίσουν πόσο συντηρητική και αρχαϊκή κοινωνία είμαστε, ότι οι ελίτ αυτού του κόσμου είναι πάντα μερικά βήματα μπροστά απ’ τις κοινωνίες, σαν τις πάλαι ποτέ ένδοξες πρωτοπορίες, η σωτηρία της ανθρωπότητας δεν είναι δουλειά της ανθρωπότητας, η επιστήμη πρέπει να προχωρήσει στους στόχους της και να επιτελέσει τα καθήκοντά της απέναντι στον πλανήτη γη ακόμη και χωρίς τη συναίνεση των ανθρώπων, ακόμη και παρά τη θέλησή τους, ακόμη μάλιστα και χωρίς την ύπαρξή τους ως μεταβλητού και αστάθμητου παράγοντα – αλλά που τέτοια τύχη. Κανείς όμως δεν μας ενημερώνει ποιος τελικά θα είναι αυτός που θα μας σώσει απ’ τους σωτήρες μας. 

Μα καλά, είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι ένας κάποιος γραβατωμένος νεο-γιάνκης με τον ατσαλάκωτο χαρτογιακά του, μονίμως μαστουρωμένος απ’ το jet lag, που θρέφεται αποκλειστικά από κέτερινγκ και είναι έτοιμος να μεταναστεύσει στον Άρη μόλις «ωριμάσουν οι συνθήκες», ήτοι μόλις τα πράγματα γίνουν στ’ αλήθεια σκούρα, μόλις το τεχνο-επιστημονικό σύμπλεγμα εξουσίας εξαφανίσει κάθε ανοιξιάτικη αχτίδα του μεσημεριού απ’ τις ζωές των ανθρώπων, είναι δυνατόν λοιπόν αυτός ο στρατός των στελεχών της πολιτικής γραφειοκρατίας να νοιάζεται στ’ αλήθεια για το οικολογικό αποτύπωμα και τα περιβαλλοντικά όρια του πλανήτη; 
Μα είναι ακριβώς αυτή η κοινωνική κάστα που με τον φουτουρισμό της συνιστά την κατεξοχήν οικολογική γάγγραινα, που με τις οικονομικές απαιτήσεις της έχει τινάξει τα όρια του πλανήτη στον αέρα και θα έπρεπε να λογίζεται ως η κύρια αιτία καταπάτησης του φυσικού δικαίου και της πανάρχαιας ηθικής σχέσης μεταξύ ανθρώπου και φύσης.
Μεταξύ κατεργαρέων, ας βασιλεύσει η ειλικρίνεια. Διότι δεν είναι τυχαίο που για την ταξική διάσταση τέτοιων αντιποίνων δε γίνεται καν λόγος. Βέβαια, οι καθηγητές της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και οι γκουρού του εναλλακτισμού και της αποανάπτυξης έχουν έτοιμο τον αντίλογο, ότι μπρος στο ενδεχόμενο μιας γενικής διάλυσης πρέπει να παραμερίσουμε τα συμφέροντα των επιμέρους τάξεων και να συμβιβαστούμε για έναν ανώτερο ηθικά σκοπό, λες και τελικά «η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» να μη συνιστά στα νέα διδακτορικά προγράμματα οργανικό στοιχείο της καταστροφής της φύσης. Γι’ αυτό, αν θέλετε να είστε φιλότιμα ρομποτάκια, δεν έχετε παρά ακολουθήσετε τις οδηγίες. Πλέον, όλο το πλαστικό που θα παράγουν οι βιομηχανίες καθαριστικών, αναψυκτικών, αλλαντικών, τυροκομικών, καλλυντικών και τεχνολογικών gadget θα απαγορεύεται να το πετάτε στα σκουπίδια με πλαστική σακούλα – καλά, ας μην υπερβάλλουμε, δε θα απαγορεύεται κιόλας, δε ζούμε άλλωστε και σε καμιά χούντα, έτσι δεν είναι;
Όλη μας η ζωή, τόσο στα σπουδαία ζητήματα όσο και στις ταπεινές καθημερινές μικρο-νευρώσεις, είναι μια ακατάπαυστη σπατάλη ενέργειας, υπόδουλη στο φαντασιακό νήμα της υπερπροσπάθειας, της πάση θυσία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και των καταναλωτικών δυνατοτήτων. 

Σίγουρα οι πλαστικές σακούλες δε θα μας λείψουν, και πραγματικά στα τσακίδια να πάνε και να μη ξαναγυρίσουν, αλλά κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας αν νομίζουμε ότι με τέτοια happenings πλησιάζουμε κάποια σανίδα σωτηρίας, την ίδια στιγμή που για να πάμε στη δουλειά μας ή για να κατέβουμε μέχρι το κέντρο της πόλης πρέπει να διυλίσουμε πετρέλαιο, ενώ για να επικοινωνήσουμε με τους 1.500 φίλους μας πρέπει να κάψουμε λιθάνθρακα ή φυσικό αέριο και για να πάμε διακοπές στη φύση θα πρέπει να στηθεί ολόκληρο τουριστικο-στρατιωτικό project. 

Ο Σερζ Λατούς καυτηριάζει με εύστοχο τρόπο αυτή την ψευδοεπινοητικότητα των ελίτ του οικολογικού εναλλακτισμού στο να εφευρίσκουν θαυματουργούς λύσεις: μεταξύ άλλων, η δημιουργία μιας γιγάντιας ασπίδας γύρω απ’ τη Γη που θα την προστατεύει απ’ τις βλαβερές ακτίνες του Ήλιου, η τοποθέτηση σε τροχιά γύρω απ’ τον πλανήτη δισεκατομμυρίων φακών μεγέθους 60cm οι οποίοι θα φιλτράρουν το ηλιακό φως, η διασπορά ρινισμάτων σιδήρου στους ωκεανούς για να τονωθεί η απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα από τη βιομάζα ή εκατομμυρίων λευκών σφαιρών από πολυστυρένιο έτσι ώστε να αυξάνεται η αντανάκλαση του ηλιακού φωτός, ή το βάψιμο των σύννεφων και η δημιουργία τεχνητών νεφών στους Τροπικούς για να μην αποξηραθούν. 

Σ’ αυτές τις μαγικές προτάσεις ήρθε να προστεθεί και το οικολογικό τέλος για τις πλαστικές σακούλες. Φτάνει να μην καταδείξουμε τον υπαίτιο: τον κινητήριο μοχλό της εμπορευματικής λογικής, της ευημερίας των αριθμών, της αποπληρωμής των χρεών, των χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, της ιδιωτικοποίησης όλου του χερσαίου χώρου. Μόνο αυτοί δεν ευθύνονται τελικά για την οικολογική μας κατάντια, για την ατμοσφαιρική ρύπανση, τον αφανισμό χιλιάδων οικο-πληθυσμών, την υπερθέρμανση του πλανήτη και τα ποσοστά του καρκίνου. 

Η εξόρυξη χρυσού βραβεύεται ως επενδυτικό έργο με περιβαλλοντικά κριτήρια, αλλά η σακούλα απ’ το μπουγατσατζίδικο της γειτονιάς λογίζεται σαν κάτι μεταξύ ηθικού ελαττώματος και ποινικού αδικήματος. Τα πάντα μπορούμε να ανεχτούμε, μέχρι και την πιο χυδαία κοροϊδία, αν είναι να μην καταγγείλουμε τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.

Φτάνει κανείς απλώς να κάνει μια βόλτα στα σοκάκια των παιδικών του αναμνήσεων για να θρηνήσει τον θάνατο έστω και των πιο ελάχιστων υπολειμμάτων φυσικού κάλλους μέσα σε συνθήκες πολιτισμένης αστυακής ζωής. Μα καλά, που πήγαν εκείνες οι πόλεις οι θεοσεβούμενες, οι πόλεις του περιπλανώμενου δήμου και των εραστών του ωραίου, οι πόλεις-φρούρια της ελευθερίας και οχυρωμένες με σεβάσμιο τρόπο ενάντια σε κείνους που έρχονται να διασαλεύσουν την τάξη, οι πόλεις με τις αυλές μπροστά απ’ τις οικιακές εστίες, με τους κήπους τους, με τα πάρκα τους, με τις συλλογικές μπουγάδες, τις ενορίες, τις συμφιλιωμένες γειτονιές και τις πλατείες τους, με τους αμπελώνες και την ανθηρή εξοχή τους; 
Με κίνδυνο αυτή η περισυλλογή σκέψεων νοσταλγίας να υποκινήσει αντιδραστικές προθέσεις, οφείλουμε αμέσως αμέσως να παραδεχτούμε ότι τα πράγματα σήμερα, από κάθε άποψη, είναι σαφώς πολύ καλύτερα: τσιμέντο, χάλυβας, μπετόν, πίσσα, καυσαέριο, ΙΚΕΑ, μποτιλιάρισμα, αιθαλομίχλη, μπινελίκια, υψικάμινοι, πλαστικό, χημικά απόβλητα και όλα αυτά με περίσσευμα οικολογικής συνείδησης παρακαλώ, φτάνει να διορθώσουμε μερικές λεπτομέρειες και να αποχαιρετίσουμε δυο τρεις κακές μας συνήθειες, να κόψουμε το κάπνισμα, ν’ αρχίσουμε τη νηστεία από ζωικές θερμίδες, να κλείσουμε τους διακόπτες για μια ώρα τον χρόνο, να αγοράσουμε ένα κατοικίδιο, να ανακυκλώσουμε τα ρούχα μας στα H&M, να παραγγείλουμε τον καφέ μας από εκείνη την πολυεθνική που γνωρίζουμε ότι θα παραχωρήσει ένα σεντ για τη διάσωση της πολικής αρκούδας, να ψηφίσουμε Κον Μπεντίτ και, φυσικά, να βάλουμε εξτρά χρέωση στις νάυλον σακούλες, και, να που το περιβάλλον και η φύση επανεμφανίστηκαν στις ζωές μας, τα λουλούδια ξανανθίσανε και στολίσαν τα μπαλκόνια με τις μυρωδιές του έρωτα, ενώ τα πουλιά δραπετεύσαν απ’ τα κλουβιά τους και κάτω απ’ την ηχορύπανση της κόρνας κελαηδούν τον ύμνο της ελευθερίας.
Αντί να κοιτάξουμε κατάματα τον ρυπογόνο πολιτισμό μας, αποπροσανατολιζόμαστε μέσα στην ίδια μας την αυτο-επιτήρηση, επιδιδόμαστε σε έναν ενοχικό βολονταρισμό και καταλήγουμε αναρχο-φρικιά με πιστωτικές κάρτες, vegans με πολυεστερικά ρούχα, οικολόγοι με αυτοκίνητο, εναλλακτικοί μεfacebook. 

Διότι, όλα κι όλα, η οικολογία να λέγεται με τ’ όνομά της, αλλά τα σουπερμάρκετ θα είναι πάντοτε μια πιο οικονομική επιλογή στο βασίλειο του εμπορεύματος, κι ας κοστίζουν οι σακούλες, στην τελική ίσως και να μην πειράζει. Έτσι, ο οικολογικός μας προσανατολισμός μετατρέπεται σε ένα είδος κωμικού αυτο-εμπαιγμού. 

Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι όλες μας οι αντιδράσεις μπρος στην οφθαλμοφανή πρόσκρουση με τον πλανήτη είναι σπασμωδικές και δεν έχουν κανένα απολύτως εγγενές νόημα, τις πράττουμε μόνο και μόνο για να επιδεικνύουμε πως συμβαίνουν, μια παρανοϊκής φύσης ταυτολογία του συλλογικού μας πράττειν απέναντι στη φυσική μας καταστροφή, ίσα ίσα για να νομίζουμε ότι κάνουμε κάτι, ότι κάπως αναβάλλουμε την κατρακύλα της μοίρας μας. Διότι, σε τελική ανάλυση, η οικολογία μακράν του να λειτουργεί ως κώδωνας του κινδύνου απέναντι σε μια αυτοκαταστροφική οργάνωση της παραγωγής, πλέον περνάει στη φάση της ιδανικής ευκαιρίας για την επανεκκίνηση του μπλοκαρισμένου καπιταλισμού. 

Ένα ολόκληρο σύμπλεγμα υπεραναπτυγμένων οικονομικών δραστηριοτήτων κάνει την εμφάνισή του: από τη μεταπώληση ανακυκλώσιμου υλικού μεταξύ των κολοσσών διαχείρισης απορριμμάτων, το «πρασίνισμα» των νέων τεχνολογιών, το real estate μετά από τις καταστροφές που προκαλεί η «Φύση» (βλ. Μάνδρα), τη βιομηχανία προϊόντων που θα ικανοποιούν την ηθική μας ανάγκη να είμαστε eco friendly, το ανθρωπιστικό έργο υπέρ των πληγέντων και των περιβαλλοντικών προσφύγων, τις πράσινες χρηματοδοτήσεις για να γίνουν κι άλλες έρευνες που θα επιβεβαιώσουν για ακόμη μια φορά ότι υπάρχει οικολογικό πρόβλημα, τις μεγαλο-εταιρείες που ειδικεύονται σε συμβουλευτική υπηρεσιών φιλικών προς το περιβάλλον και περιβαλλοντικών πιστοποιήσεων προς τους πολυεθνικούς τους συνεταίρους. Όταν η οικολογική καταστροφή παρουσιάζεται σαν μετεωρολογικό ατύχημα και όχι σαν έγκλημα του καπιταλιστικού κόσμου, τότε εύλογο είναι τα όρνια να πάνε πάνω από τον ασθμαίνοντα, ημιθανή μας πλανήτη και να «τσιμπολογήσουν» ό,τι δεν έχει προλάβει να σαπίσει ακόμα.

Οικολογία δεν είναι το να πληρώνουμε για τις σακούλες μαςΑκόμη δε περισσότερο, οικολογία δεν είναι το να στραβομουτσουνιάζουμε όταν τα οργανικά μας λαχανικά δεν είναι έτοιμα για καλλιστεία και σαν να τα έχει εκτυπώσει 3D printer ώστε να φαίνονται ομοιόμορφα και λαμπερά για να γεμίζει το μάτι μας με φαντασιώσεις καταναλωτικής αυτοπραγμάτωσης. 

Οικολογία, πάνω απ’ όλα, είναι ο οικονομικός πατριωτισμός, η διάθεση της αγοραστικής μας δύναμης στην οικογένεια, τους φίλους, τους γνωστούς και στους πλησίον της ταξικής μας καταγωγής ώστε ο πλούτος να παραμένει στα εδάφη της καθημερινής μας εγγύτητας αντί να αποστέλλεται μέσω «bio» κατανάλωσης ή αποπληρωμής προστίμων σε υπεράκτιους παραδείσους για να συσσωρεύεται αέναα. 

Οικολογία είναι να αγκαλιάσουμε τους συνεταιρισμούς των άμεσων παραγωγών, να γίνουμε μέλη, να ενημερωθούμε και να οργανωθούμε. Οικολογία είναι η υπερφορολόγηση του πλούτου, καθόσον, μόνο όταν αρχίσει να διορθώνεται αυτή η αναδιανεμητική αδικία θα μπορεί να ανασάνει ξανά ο πλανήτης και κυρίως οι άνθρωποι που ζουν μέσα σ’ αυτόν. 

Οικολογία είναι να δουλεύουμε λιγότερο, να δουλεύουμε καλύτερα και να έχουμε απόλυτο έλεγχο πάνω στη διοίκηση της συλλογικής μας εργασίας. Οικολογία είναι να απομακρύνουμε το κράτος απ’ τις ζωές μας και να διευθετήσουμε μόνοι μας σχέσεις καθημερινής εμπιστοσύνης και σεβασμού. Άλλωστε, το περιβάλλον δεν είναι ένα αφηρημένο μέγεθος σε στατιστικούς δείκτες, αλλά ο τόπος μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι μας και χτυπάει η καρδιά μας, τα χωράφια που θέλουμε να μεγαλουργήσουμε και να αγαπήσουμε πραγματικά. 

Οικολογία είναι να βοηθήσουμε τους μικροβιοτέχνες να σταθούν στα πόδια τους καθώς και τους μικρούς παραγωγούς να έρθουν απ’ την ύπαιθρο για να μας προσφέρουν τους καρπούς του ιδρώτα τους χωρίς μεσάζοντες. Αυτό είναι οικολογία. 

Σε διαφορετική περίπτωση, έχουμε πάντα την επιλογή να εξακολουθήσουμε να κλείνουμε τα μάτια και να δώσουμε πάτημα στους απατεώνες να λυμαίνονται τους συνεταιρισμούς, στις μαφίες να διαχειρίζονται τα απορρίμματά μας, στους κονκισταδόρες να κάνουν κουμάντο στους φυσικούς πόρους και στο κράτος να επιβάλλει τα πρόστιμα. Και η ζωή συνεχίζεται.

πηγή respublica.gr



Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Η Κλιματική Αλλαγή και η Ανάγκη για ένα Νέο Παράδειγμα


του Yavor Tarinski
Μετάφραση: Γεωργία Κανελλοπούλου, Ουλαλούμ
"Παρά τις διεθνείς συσκέψεις, που πραγματεύονται από τη βιοποικιλότητα μέχρι την κλιματική αλλαγή, οι εθνικές πολιτικές ελίτ έχουν κάνει αδύνατο το να έρθουν σε ουσιαστικές συμφωνίες για να αντιμετωπίσουν την περιβαλλοντική κρίση. Μα δεν θα αποφύγουμε το να φανταζόμαστε ένα νέο και διαφορετικό σενάριο από το σημερινό. Ασφαλώς, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός."  Δημήτρης Ρουσσόπουλος [1]

Ζούμε σε καιρούς όπου φαίνεται να υπάρχει μια κρίση για το καθετί -από τον λεγόμενο οικονομικό τομέα, μέσω των σύγχρονων μαζικών μεταναστευτικών διεργασιών, μέχρι τη σοβαρή διάβρωση του κοινωνικού ιστού. Οι ηγετικές ελίτ, αφοσιωμένες στο κυρίαρχο δόγμα του οικονομισμού, συνηγορούν στην προτεραιότητα που πρέπει να δοθεί στην οικονομία, πολλοί ακτιβιστές αγωνίζονται για την ανθρώπινη αντιμετώπιση των μεταναστών, ενώ αυξάνεται ο αριθμός νέων μυστικιστών που καλούν σε φυγή και ατομική σωτηρία.

Υπάρχει πάντως μία κρίση, που έχει άνισα παραμεληθεί, σε σύγκριση με τις άλλες αναφερόμενες κρίσεις -η κλιματική. Υπάρχει λόγος που αυτό το σοβαρό πρόβλημα συνεχώς παραμερίζεται από τους έχοντες την εξουσία. Αντίθετα από την οικονομική κρίση, που προσφέρει ένα ευρύ πεδίο για διαφορετικούς οικονομικούς «σαμάνους» που θέτουν τις θεωρίες χωρίς να ξεφεύγουν από τον οικονομισμό, η κλιματική αλλαγή και η συνεχής περιβαλλοντική υποβάθμιση αμφισβητούν τα συμβατικά δόγματα της διαρκούς ανάπτυξης και κυριαρχίας, απαιτώντας λύσεις πέραν αυτών. Βεβαίως, υπάρχουν σύνοδοι και συμφωνίες για την αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά οι αποφάσεις τους είναι μη δεσμευτικές και συχνά παραμελούνται στο όνομα της οικονομικής «ευημερίας».

Η κλιματική κρίση, όπως αποκαλύπτουν όλο και περισσότερες έρευνες, θα μας κάνει να πληρώσουμε ένα ακριβό τίμημα για το σπάταλο και καταστροφικό τρόπο ζωής, που προωθεί ο καπιταλισμός. Και θα επιδεινώσει και τις υπόλοιπες συνεχιζόμενες κρίσεις. Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρες οι ακριβείς συνέπειες και οι διεργασίες που θα ενεργοποιηθούν με την κλιματική αλλαγή, αλλά είναι ξεκάθαρο πως τα αποτελέσματα δεν θα μας αρέσουν, εκτός αν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το σύγχρονο κυρίαρχο παράδειγμα με ένα καινούριο που θα μας επιτρέπει να αναπτύσσουμε τις δυνατότητες μας μέσα στα όρια του πλανήτη.

Κλιματική Αλλαγή και Παγκόσμια Φτώχεια

Πολλές εκθέσεις [2] υποδεικνύουν ότι η εξελισσόμενη κλιματική αλλαγή θα οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα φτώχειας. Η γεωργία είναι τεράστιας σημασίας για τις χώρες του νότου. Είναι επίσης η βασική πηγή διαβίωσης αμέτρητων αυτόχθονων κοινοτήτων που βλέπουν εχθρικά την ιδιωτική και την κρατική περίφραξη των κοινών αγαθών. Αλλά είναι και πιο ευαίσθητες στην κλιματική αλλαγή λόγω της εξάρτησης τους από τις καιρικές συνθήκες.

Οι ραγδαίες αλλαγές σε αυτές τις συνθήκες θα οδηγήσουν σε τροφικές ελλείψεις. Εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, υπάρχει ήδη μείωση στην απόδοση σιταριού και καλαμποκιού σε τροπικές περιοχές, όπως και στις καλλιέργειες ρυζιού και σόγιας. Τέτοιες ελλείψεις θα οδηγήσουν σε αυξήσεις τιμών που θα εξοντώσουν τους φτωχότερους, ενώ θα κάνουν πρακτικά αδύνατους τους παραδοσιακούς και αειφόρους τρόπους ζωής που δεν εξαρτώνται από εισαγωγές. Πολλές εκθέσεις [3] λένε ότι μέχρι το 2030 περίπου 100 εκατομμύρια άνθρωποι θα πέσουν κάτω από το όριο της φτώχειας λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Κλιματικοί Πρόσφυγες

Οι αλλαγές του κλίματος στον πλανήτη θα επηρεάσουν επίσης τις μεταναστευτικές διεργασίες [4]. Με την αύξηση της θερμοκρασίας και της στάθμης της θάλασσας (που οφείλεται στο λιώσιμο των πάγων της Ανταρκτικής) πολλοί άνθρωποι (κλιματικοί πρόσφυγες) θα αναγκαστούν να αφήσουν τα σπίτια τους λόγω πλημμύρας ή ξηρασίας.

Ήδη υπάρχουν τέτοια παραδείγματα. Το νησί Bhola στο Μπανγκλαντές καλύφθηκε μερικώς από τη θάλασσα το 1995, αφήνοντας μισό εκατομμύριο κατοίκους άστεγους. Σε μια άλλη περίπτωση, οι κάτοικοι του νησιού Tuvalu έκαναν συμφωνία με τη Νέα Ζηλανδία να δεχτεί τους 11.600 κατοίκους σε περίπτωση που το νησί βυθιστεί κάτω από το νερό. Πολλές παράκτιες πόλεις σε όλο τον κόσμο είναι ευάλωτες στην αύξηση της στάθμης της θάλασσας: Μανχάταν, Λονδίνο, Σαγκάη, Αμβούργο, Μπανγκόγκ, Τζακάρτα, Μανίλα, Μπουένος Άιρες.

Οι ξηρασίες και η επέκταση της ερήμου ενισχύονται επίσης από την κλιματική αλλαγή. Χώρες της βόρειας Αφρικής όπως η Λιβύη, η Τυνησία και το Μαρόκο χάνουν ετησίως πάνω από 1.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα παραγωγικής γης λόγω της ερημοποίησης. Η έρημος Γκόμπι στην Ασία επεκτείνεται πάνω από 3,600 τετραγωνικά χιλιόμετρα κάθε χρόνο, εξαναγκάζοντας τους αγρότες και τους χωρικούς να μεταναστεύουν στις υπερπληθείς αστικές περιοχές της Κίνας.

Αντίθετα από τους πρόσφυγες πολέμου, οι κλιματικοί (περιβαλλοντικοί) πρόσφυγες δεν προστατεύονται από το διεθνές δίκαιο [5]. Έτσι, οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν όταν μεταναστεύουν σε ξένες περιοχές, είναι πολύ μεγαλύτεροι. Με την αναμενόμενη εντατικοποίηση της κλιματικής αλλαγής, θα δούμε νέα φαινόμενα και ανθρωπιστικές κρίσεις εξαιτίας της ιδιαιτερότητας αυτού του νέου τύπου μεταναστευτικών κυμάτων.

Επιλέγοντας ένα Διαφορετικό Παράδειγμα


Η κλιματική αλλαγή θα βαθύνει τις άλλες υπό εξέλιξη κρίσεις. Έχει τη δυνατότητα να αλλάξει ραγδαία το πρόσωπο του πλανήτη, κάνοντας το μέλλον μας σε αυτόν αβέβαιο. Με μια έννοια, είναι μια ολιστική κρίση. Έτσι η κλιματική κρίση έχει έναν υπαρξιακό χαρακτήρα που μας τοποθετεί σε ένα σταυροδρόμι -να συνεχίσουμε στο δρόμο που είμαστε τώρα, ή να διαλέξουμε ένα διαφορετικό μονοπάτι. Γι’ αυτό οι συμβατικές προσεγγίσεις όπως ο υπεύθυνος κοινοβουλευτισμός και ο πράσινος καπιταλισμός φαίνονται εκτός τόπου και δεν προσφέρουν πραγματική λύση στην κλιματική αλλαγή.

Είναι η λογική της κυριαρχίας που βρίσκεται στη βάση του σύγχρονου δόγματος της ατελείωτης οικονομικής ανάπτυξης, αυτή που κόβει το κλαδί στο οποίο καθόμαστε. Ο Μάρει Μπούκτσιν έχει εμβριθώς αποδείξει στις δουλειές του το πώς η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο ενισχύει την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση, και το αντίστροφο. Για να δραπετεύσει από αυτόν τον φαύλο κύκλο, η κοινωνία πρέπει να εξαλείψει την κυριαρχία σε όλες της τις μορφές, ώστε κρίσεις σαν την κλιματική να μπορέσουν να αποφευχθούν.

Αυτό απαιτεί, πάντως, ένα κίνημα πέραν του στενού περιβαλλοντισμού, που περιορίζεται στον κοινοβουλευτικό λομπισμό και στον πράσινο καταναλωτισμό, γιατί εστιάζει σε συγκεκριμένα προϊόντα, αντί να στοχεύει στη ρίζα του προβλήματος, που είναι η κυριαρχία. Αντ΄αυτού, χρειάζεται ένα νέο ολιστικό παράδειγμα, βασισμένο σε αντίθετη λογική και αξίες, που μπορεί να παρέχει απτές φαντασιακές σημασίες που θα αντικαταστήσουν τις σημερινές κυρίαρχες.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το εγχείρημα της κοινωνικής και ατομικής αυτονομίας. Αντιτάσσει στις σύγχρονες οργανωτικές δομές της ιεραρχίας και της κυριαρχίας αυτές της άμεσης δημοκρατίας. Σε αυτό το παράδειγμα είναι οι πολίτες που καθορίζουν δημοκρατικά τους νόμους και τους θεσμούς κάτω από τους οποίους θα ζουν, και όχι κάποιες μικρές ελίτ. Έτσι, θέτει σε αμφισβήτηση την κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, προτείνοντας αντ’ αυτής τη συλλογική αυτό-θέσμιση όλων σαν ισότιμοι πολίτες.

Η διαβουλευτική φύση του εγχειρήματος της αυτονομίας απορρίπτει επίσης τη λογική της ατέλειωτης οικονομικής ανάπτυξης. Οι σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες δεν αναγνωρίζουν κανένα όριο. Δεν τίθεται κανένα ερώτημα κατά πόσο κάτι πρέπει να γίνει ή να δημιουργηθεί, παρά μόνο πώς και πότε. Το εγχείρημα της αυτονομίας από την άλλη, συνεπάγεται δημοκρατικό αυτό-περιορισμό, που ξεπερνάει τη στενή τεχνο-επιστήμη και βάζει μπροστά την πολιτική επιλογή. Είναι δημοκρατική απόφαση των πολιτών ποια κατεύθυνση θα πάρει η κοινωνία τους. Απόφαση αν θα διαπράξουν συλλογική αυτοκτονία ή αν θα ζήσουν άνετα μέσα στους δεδομένους περιορισμούς του πλανήτη. Ο αυτό-περιορισμός δεν σημαίνει επιβολή λιτότητας ή υποχώρηση σε πρωτογονισμό, αλλά αναγνώριση και προσδιορισμό συγκεκριμένων ορίων, περιβαλλοντικών και πολιτικών. Έτσι, το αίσθημα υπεροχής πάνω στη φύση, που προωθείται από το δόγμα της ατέλειωτης οικονομικής ανάπτυξης, αντικαθίσταται από τη συμβιωτική διαχείριση, που υιοθετείται συλλογικά από όλους στην κοινωνία.

Συμπερασματικά

Η εξελισσόμενη κλιματική αλλαγή είναι μια ολιστική κρίση και σαν τέτοια απαιτεί μία ολιστική απάντηση. Δεν μπορεί να επιλυθεί από οικονομικούς ειδικούς, επαγγελματίες περιβαλλοντολόγους ή πολιτικούς αντιπροσώπους. Αυτό που απαιτεί μία τέτοιου μεγέθους κρίση για να ξεπεραστεί είναι η ριζική αλλαγή παραδείγματος.

Η ανάδυση πολιτών ικανών για ατομικό και συλλογικό συνειδητό αυτό-περιορισμό πέρα από κυριαρχία και ιεραρχία, είναι αυτό που μια εναλλακτική προσέγγιση θα έπρεπε να δρομολογεί. Αυτό πάντως μπορεί να γίνει από κοινούς ανθρώπους μέσω ανοιχτών δομών συμμετοχής και χειραφέτησης που μπορούν να εμφυτεύσουν την υπευθυνότητα και την αυτονομία σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης ζωής.




Σημειώσεις:

[1] Dimitrios Roussopoulos in Political Ecology: Beyond Environmentalism (2015), New Compass Press, pp 117/131

[2] http://www.pbs.org/wgbh/frontline/article/un-report-climate-change-will-deepen-poverty-hunger/

[3] https://www.google.gr/amp/relay.nationalgeographic.com/proxy/distribution/public/amp/2015/12/151201-datapoints-climate-change-poverty-agriculture

[4] https://www.nationalgeographic.org/encyclopedia/climate-refugee/

[5] http://climate.org/climate-refugees-exposing-the-protection-gap-in-international-law/

*Το παρόν κείμενο αποτελεί την εισήγηση του Yavor Tarinski στο Διεθνές Αντιεξουσιαστικό Φεστιβάλ του Περιοδικού Βαβυλωνία “B-FEST” που έλαβε χώρα στις 26/05/17 με τίτλο «Πλανήτης S.O.S.: Κλιματική Αλλαγή & Παγκόσμια Φτώχεια». Η αγγλική του εκδοχή εδώ.


πηγή

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Για το έγκλημα της χρήσης φορμόλης στις ιχθυοκαλλιέργειες και το θαλάσσιο περιβάλλον


ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
ΣΤΙΣ 4 ΤΟΥ ΣΕΜΠΤΕΜΒΡΗ ΔΙΚΑΣΤΗΚΑ ΜΕ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑΤΙ ΒΡΗΚΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΩ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΟΥ ΦΟΡΜΟΛΗΣ ΠΟΥ ΡΙΧΝΟΥΝ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΤΙΣ ΘΑΝΑΤΩΣΕΙΣ ΣΠΑΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΝΔΗΜΙΚΩΝ ΕΙΔΩΝ, ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ ΤΟΞΙΚΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.
ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΥΣΦΗΜΙΣΑ ΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ και ΔΙΚΑΣΤΗΚΑ ΣΑΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΑΠΑΓΩΓΕΑΣ.

Είναι η κλασική τακτική, όποιος σηκώνει κεφάλι και δεν προσκυνάει αφεντικά και δεν συγκαλύπτει εγκλήματα να προσπαθούν να τον αποδομήσουν σαν χαρακτήρα και να τον παρουσιάσουν σαν επικίνδυνο για την κοινωνία. 

Η απόφαση του δικαστηρίου είναι η απαγόρευση στο να δημοσιοποιώ σχετικά στοιχεία και αν το κάνω να δέχομαι για κάθε ένα παράπτωμα 500 ευρώ πρόστιμο και τρίμηνη φυλάκιση, ενώ το δικαστήριο δεν δέχτηκε τα περί γκάγκστερ και απαγωγής. Ουσιαστικά σκοπός αυτού του δικαστηρίου που έκαναν εναντίον μου, ήταν να φιμωθώ και να αρχίσουν να με εξοντώνουν οικονομικά και ηθικά. Η απόφαση μου ανακοινώθηκε Νοέμβρη και μετά από λίγο μου ήρθε νέο δικαστήριο περί απειλών απαγωγής γραμματέως.

Όταν ήμουν 18 χρονών και σπούδασα ιχθυολόγος δεν ήξερα ότι για να πας μπροστά πρέπει να σπουδάσεις κάθαρμα!

ΞΑΝΑΚΑΤΑΓΓΕΛΩ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΟΝΩΝ ΦΟΡΜΟΛΗΣ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ ΣΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΟ ΚΑΙ ΑΕΡΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ DEAL ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΙΑ ΚΑΡΚΙΝΟΒΟΜΒΑ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟΦΑΓΗΤΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΤΑ ΠΙΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ

ΔΕΝ ΜΕ ΦΟΒΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΕΧΟΜΑΙ - ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΠΤΕΙ

ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ - ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΦΑΩ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑΩ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ

ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΠΟΥ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΕΙ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΒΡΩΜΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΦΟΡΜΟΛΗ ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΙΧΘΥΟΛΟΓΟΙ ΕΙΤΕ ΕΡΓΑΤΕΣ.
Η μακροχρόνια έκθεση στη φορμαλδεΰδη έχει συσχετισθεί με αυξανόμενη πιθανότητα εμφάνισης ρινικού καρκίνου και καρκίνου των ιγμόρειων, ρινο- και στοματοφαρυγγικού καρκίνου, και καρκίνου των πνευμόνων στον άνθρωπο. Πειράματα σε ζώα αποδεικνύουν τη σχέση μεταξύ ρινικού καρκίνου σε αρουραίους και στην έκθεσή τους σε φορμαλδεΰδη. Οι συγκλίνουσες ενδείξεις
καρκινογένεσης περιλαμβάνουν δέσμευση DNA, γονοτοξικότητα σε βραχυπρόθεσμες δοκιμές, και κυτταροτοξικές αλλαγές στα κύτταρα του οργάνου-στόχου που υποδηλώνουν προνεοπλασματικές αλλαγές. 

Η Φορμαλδεΰδη είναι μια πλήρως καρκινογόνος ουσία και εμφανίζεται να ασκεί επίδραση σε τουλάχιστον δύο στάδια της διαδικασίας καρκινογένεσης.

ΛΟΒΕΡΔΟΣ ΣΤΕΛΑΚΑΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ



Δείτε σχετικά:






Παλιότερα ελληνικά σκάνδαλα φορμόλης:

Ιχθυοκαλλιέργειες με φορμόλη (από "Τα σκάνδαλα της φορμόλης")

porosnews.gr-Απαντήσεις για ιχθυοκαλλιέργειες και φορμόλη

Και αλλού... (ιχθυοκαλλιέργεια σολομού και παρασιτοκτόνα):

-  Fish farm parasite drug threatens wildlife



Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Συνάντηση για την Αποανάπτυξη



Κάλεσμα από τη συνέλευση της Ραψάνης: 

Καθόλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχει λάβει χώρα και έχει εδραιωθεί στην νεοελληνική κοινωνία μία επαναστατική διαδικασία, με κεντρικό άξονα την επανανοηματοδότηση του αξιακού μας συστήματος και των πολιτικών μας προταγμάτων. 

Μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες, συλλογικότητες και κινήματα έχουν αναπτυχθεί παντού στην Ελλάδα, έχουν αφήσει πίσω τους τον καταναλωτικό τρόπο ζωής και το "αναπτυξιακό" μοντέλο που προωθεί, έχουν υιοθετήσει άλλες φιλοσοφίες και άλλους τρόπους προσωπικής και συλλογικής διαβίωσης. 

Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν κινήματα υπεράσπισης των κοινών αγαθών, αντίστασης στην εκποίηση των φυσικών πόρων και στις κατά τόπους καταστροφές που προκαλεί ή απειλεί να προκαλέσει η ανάπτυξη των πολυεθνικών και του γιγαντισμού στους τομείς των εξορύξεων, της ενέργειας, του τουρισμού κ.α. 

Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν επίσης συλλογικότητες κοινωνικής αλληλεγγύης και συνεργατικών εγχειρημάτων αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας στους τομείς του εμπορίου και της πρωτογενούς παραγωγής. 
Η πολύχρονη πορεία ζωής όλων αυτών των ανθρώπων και ομάδων έχει αποδείξει ότι υπάρχουν στην νεοελληνική πραγματικότητα υγιή και δυναμικά κοινωνικά κύτταρα, οι δράσεις των οποίων, έχει πλέον έρθει ο καιρός να συναντηθούν, να συντονιστούν, καθώς και η κοινή πολιτική τους φιλοσοφία να εκφραστεί.
Για όλα αυτά σας καλούμε στις 11-12 του Φλεβάρη στις Σταγιάτες Πηλίου στο πολιτιστικό κέντρο (πρώην δημοτικό σχολείο).

Έναρξη το Σάββατο στις 11.00, μια διανυκτέρευση το Σάββατο και λήξη την Κυριακή όταν τελειώσουν οι εργασίες. (Διαδώστε ελεύθερα)


Η συνέλευση της Ραψάνης



Τηλέφωνα επικοινωνίας και συντονισμού:
Βασικό: Γιάννης Μπίλλας (6973845645),
Αναπληρωματικό: Γιώργος Μελισσουργός (6970409496)
Συντονισμός για τρόφιμα: Μαρία Τζαννέτου (6978683146)

Κεντρικό email επικοινωνίας:​ apoanaptiksi.el@protonmail.com

Σημειώσεις: 1. Το φαγητό, τα φρούτα και ότι άλλο θα είναι ρεφενέ​. Επομένως φέρτε ότι μπορείτε για να συμβάλλετε (καλό θα ήταν να γίνει ενημέρωση είτε στο email επικοινωνίας είτε τηλεφωνικά ώστε να έχουμε εικόνα). 


2. Απαραίτητος υπνόσακος​ :-) 
3. Αν μπορείτε, απαντήστε έγκαιρα για το πόσοι και ποιοι θα έρθετε.




Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Το χριστουγεννιάτικο "δώρο" του αγωγού ΤΑΡ


Ατελείωτα τα «δώρα» και οι εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει ο ΤΑΡ (ένα από τα 10 βρωμερότερα έργα στη Γη, σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση ΒANKTRACK).
Η νέα «προσφορά» προς την τοπική κοινωνία της πολυεθνικής κοινοπραξίας είναι η καθίζηση της εθνικής οδού Σερρών – Θεσσαλονίκης στο ύψος του Προβατά από την πρώτη του μηνός, με αποτέλεσμα να κλείσει ο δρόμος.
Σύμφωνα με την "Εγνατία Οδός Α.Ε.", από 2/12/2017, υπεύθυνος είναι ο ΤΑΡ.
Στην επίσημη αυτή ανακοίνωση της «Εγνατία Α.Ε.» δεν υπήρξε αντίστοιχη (επίσημη) ανακοίνωση/απάντηση εκ μέρους των εργολάβων ή εκπροσώπων του ΤΑΡ. 

Η ανεπίσημη και ανώνυμη -συνεπώς χωρίς καμία εγκυρότητα- δήλωση «υψηλόβαθμου στελέχους – όμορης χώρας» της Bonatti International στα Serraika Nea (9/12) ότι «λάθος πέρασε στην κοινή γνώμη» η είδηση πως για την καθίζηση ευθύνεται ο ΤΑΡ και ότι η αλήθεια είναι πως η κοινοπραξία λαμβάνει «προληπτικά μέτρα», ενισχύοντας το υπέδαφος που είναι ασταθές στην περιοχή εκείνη, λόγω μεγάλης υγρασίας από το είδος των γεωργικών καλλιεργειών (ορυζώνες), επιβεβαιώνει πανηγυρικά ότι η ευθύνη βαρύνει εξολοκλήρου την κοινοπραξία, διότι:

α. Ότι στην ευρύτερη περιοχή του Προβατά το υπέδαφος είναι «μαλακό» λόγω των ορυζοκαλλιεργειών ήταν γνωστό στην εταιρεία ευθύς εξαρχής, πριν καν τη σύνταξη της περιβαλλοντικής μελέτης, επισημάνθηκε δε στην κοινοπραξία και με παρατηρήσεις μέλους της κίνησής μας από τον Ιανουάριο ακόμη του 2013 (φάση διαβούλευσης επί της Έκθεσης Οριοθέτησης Περιεχομένου της Μελέτης Περιβαλλοντικών – Κοινωνικών Επιπτώσεων).
Ο ΤΑΡ ωστόσο, που στις αδρά πληρωμένες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές διαφημίσεις του διατείνεται πως «ακούει» και «σέβεται» τη γνώμη των τοπικών κοινωνιών, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του αυτές τις επισημάνσεις.
β. Γιατί ο αυτοκινητόδρομος δεν παρουσίασε πρόβλημα τόσα χρόνια και αυτό συνέβη τώρα, αμέσως μετά τη διάτρηση του υπεδάφους για τη διέλευση του αγωγού;

Μικρή ανασκόπηση:
  • Το καλοκαίρι ήταν το σπάσιμο της αρδευτικής διώρυγας Κ5. 
  • Την άνοιξη οι καταστροφές αγροτικών δρόμων και οι αποκλεισμοί για μεγάλες χρονικές περιόδους αγροτικών καλλιεργειών και κτηνοτροφικών μονάδων. 
  • Λίγο νωρίτερα απετράπη την τελευταία στιγμή σύγκρουση αμαξοστοιχίας του ΟΣΕ με γιγαντιαίο φορτηγό της εταιρείας που είχε ακινητοποιηθεί πάνω σε ισόπεδη διάβαση έξω από τον Κρίνο.
Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν «ατύχημα» ή «αστοχία». Όλα προβλέψιμα και αναμενόμενα, όταν ένας αγωγός φυσικού αερίου μεγέθους του ΤΑΡ διέρχεται από πυκνοκατοικημένες αστικές-ημιαστικές και αγροτικές περιοχές.
Και αυτά είχαν επισημανθεί στους αρμόδιους, τόσο του έργου/κοινοπραξίας όσο και της πολιτείας –κεντρικής (κυβέρνησης) και τοπικής (δήμοι). Κανείς τους όμως δεν έλαβε υπόψη τις τεκμηριωμένες αυτές αντιρρήσεις και τις αντιπροτάσεις επιστημονικών φορέων για εναλλακτική όδευση του αγωγού.
Οι μεν κεντρικές κυβερνήσεις (πρώην και νυν), σεληνιασμένες με το όραμα του «μεγάλου έργου» και ξελιγωμένες για «ανάπτυξη» στα χρόνια της μνημονιακής ερήμωσης της χώρας, παρέδωσαν γην και ύδωρ στους επενδυτές. 
Οι δε τοπικές κυβερνήσεις, μόλις άστραψε στα μάτια τους η λάμψη του χρήματος και των «αντισταθμισμάτων» (έργα που, εκτός των άλλων, θα τα μοστράρουν και προεκλογικά), αντάλλαξαν, με ανήθικο τρόπο, τις αρχικές τους αντιρρήσεις, για τη χάραξη όδευσης του αγωγού και τη θέση του σταθμού συμπίεσης, αντί πινακίου φακής (χορηγίες για γιορτές και πανηγύρια, πεζοδρομήσεις και διάφορα άλλα «ανταποδοτικά οφέλη»).
Σε όλους αυτούς, (Δήμους, Υπηρεσίες της Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας, Κυβέρνησης και τοπικούς βουλευτές) που –υποτίθεται πως- πρέπει να λαμβάνουν μέριμνα για την προστασία του περιβάλλοντος (φυσικού και ανθρωπογενούς) και να διασφαλίζουν τη ζωή, την υγεία και την περιουσία των πολιτών θέτουμε τα εξής ερωτήματα:

1. Τι θα συνέβαινε αν η καθίζηση παρουσιαζόταν αργότερα, κατά την περίοδο λειτουργίας του αγωγού; Αν ο αγωγός έσπαζε και το αέριο εκτινάσσονταν με τεράστια πίεση στον αέρα;

2. Αν γινόταν έκρηξη, πόσες ζωές θα χάνονταν ή θα κινδύνευαν να χαθούν; Πόσες και ποιες καταστροφές θα συνέβαιναν, όπως συνέβη στις ΗΠΑ και Αυστρία πριν μερικές μέρες;

3. Τι συνέπειες θα υπάρξουν από μια ενδεχόμενη έκρηξη στο σταθμό συμπίεσης, που θα τεθεί σε λειτουργία δίπλα στο Κωνσταντινάτο, όπως συνέβη στο Αζερμπαϊτζάν πριν αρκετούς μήνες ;

4. Ποια θα είναι η καθημερινή επιβάρυνση της ατμόσφαιρας και της υγείας
των πολιτών από την «ασφαλή» λειτουργία του και το 24ωρο βουητό του;

5. Πόσο θα επιβαρυνθούν τα γεωργικά προϊόντα της περιοχής και πόσο θα πέσει η τιμή τους στην αγορά, εξαιτίας αυτής της επιβάρυνσης ή έστω και μόνο της «φήμης» πως είναι επιβαρυμένα από τα καυσαέρια του σταθμού;

Ποια «αντισταθμιστικά οφέλη», σε τελική ανάλυση, μπορούν να αντισταθμίσουν αυτό το ανυπολόγιστο ρίσκο, οι συνέπειες του οποίου δεν είναι μεν ακόμη γνωστές και μετρήσιμες στο σύνολό τους αυτή τη στιγμή, πλην όμως εκτείνονται βαθιά στο χώρο και το χρόνο, όπως δείχνουν όλα τα εμπειρικά δεδομένα από αντίστοιχα έργα σε άλλες περιοχές του κόσμου;




Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Τα ομολογημένα και τα ανομολόγητα της Eldorado και των "φιλικών" της κυβερνήσεων



του Γιώργου Τσιριγώτη

Στην πρόσφατη εκπομπή της ΕΡΤ1, ΕΡΤReport με τίτλο "Αγία Σκουριά" είδαμε και ακούσαμε –όπως φαίνεται και στο βίντεο- το τι πραγματικά είναι η «μέθοδος» μεταλλουργίας Flash Smelting που θέλει να χρησιμοποιήσει η εταιρεία Eldorado στον Μαντέμ Λάκκο, για να βγάλει καθαρά μέταλλα από τα μεταλλεύματα των Σκουριών και της Ολυμπιάδας.

Κατ’ αρχή να σημειώσουμε πως ο Διευθύνων Σύμβουλος κ. Δ. Δημητριάδης παραδέχεται πως η εταιρεία του δεν πραγματοποίησε επί τόπου και με μεταλλεύματα της εξόρυξης, τις δοκιμές, σε ημιβιομηχανική κλίμακα, όπως όφειλε σύμφωνα με την αδειοδότησή της. Κι αυτό δεν το έκανε, όπως ισχυρίστηκε ο κ. Δ. Δημητριάδης, παρ’ όλο που είναι όρος, γιατί λέει θα κόστιζε 30 εκ. €. 

Σε άλλο σημείο της συζήτησης με την δημοσιογράφο, ο ίδιος λέει πως η εταιρεία του ξόδεψε μέχρι σήμερα 1 δις $ και πρόκειται να ξοδέψει ακόμα 1,8 δις $. Σύνολο δηλαδή 2,8 δις $ (ή περίπου 2,5 δις €). Εάν συνυπολογίσουμε και τα 2 δις € που έδωσε η Eldorado για την αγορά των μεταλλείων, το συνολικό ποσό ανέρχεται στα 4,5 δις €. 

Και γεννάται το ερώτημα: Κάποιος που ξοδεύει 4,5 δις € για να φτάσει να βγάλει ράβδους χρυσού, αργυρού και χαλκού, θα τσιγκουνευτεί τα 30 εκ. €, για να αποδείξει στην Πολιτεία και στους πάμπολλους επιστήμονες –και μη- που την αμφισβητούν, πως η «μέθοδος» Flash Smelting δουλεύει μια χαρά με τα μεταλλεία της περιοχής; Πέρα από το ότι είναι συμβατική υποχρέωσή της, ακούγεται και λίγο περίεργο ως επιχείρημα. Είναι σαν να λέμε πως αντί για 100 € τσιγκουνεύεται να δώσει ακόμα 0,5 €, για να είναι όλα καλά και να κλείσει όλα τα στόματα.

Οι παραδοχές όμως του κ. Δ. Δημητριάδη δεν σταματούν εδώ. Στην συνέχεια, και κάτω από την πίεση των ερωτήσεων της έγκριτης και ενημερωμένης δημοσιογράφου, προχωράει σε αφοπλιστικές ομολογίες. Ομολογεί πως πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει εργοστάσιο που να χρησιμοποιεί αυτή την «μέθοδο» για ίδια μεταλλεύματα με τα δικά μας εδώ. Υπάρχει λέει ένα εργοστάσιο στην Ναμίμπια (στην Αφρική δηλαδή), αλλά πάλι κι εκεί τα μεταλλεύματα δεν είναι ίδια με τα δικά μας, δηλαδή δεν έχουν τόσο πολύ αρσενικό.

Παραδέχεται ακόμα πως η πολυδιαφημισμένη «μέθοδος» δεν είναι ακριβώς μέθοδος, αλλά απλά μια πατέντα που την έχει μια Φινλανδική εταιρεία του κλάδου (η Outokumpu) και ούτε λίγο ούτε πολύ θα την εφαρμόσει για πρώτη φορά η εταιρεία εδώ σε μας, παίρνοντας και το ρίσκο της επένδυσης για το αν τελικά η «μέθοδος» δουλέψει ή όχι. 

Αναλαμβάνουν λέει, το οικονομικό ρίσκο. 

Για το άλλο ρίσκο όμως, το περιβαλλοντικό, κουβέντα ο κ. Δ. Δημητριάδης. Για το τι θα γίνει αν γεμίσει η ατμόσφαιρα με αρσενικό που σκοτώνει ανθρώπους και κάθε ζωντανή ύπαρξη, σιωπή ασυρμάτου. Τότε προφανώς η «μέθοδος» δεν θα εφαρμοστεί και η εταιρεία θα «χάσει» τα λεφτά που επένδυσε. Όμως τότε θα έχει καταστραφεί και το βουνό, θα έχει χαθεί και το νερό, θα έχει πεθάνει και το δάσος, θα έχουν γίνει και τα φράγματα με τα τοξικά απόβλητα. 

Αυτή την ζοφερή «κληρονομιά» θα μας αφήσει πίσω στο πέρασμά της η Eldorado. Αυτό το ρίσκο, δεν μπορούν να μας εξηγήσουν, οι κ. Δημητριάδηδες και όλη η συνομοταξία τους, γιατί πρέπει να το πάρουμε εμείς οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής;

Ούτε όμως η κυβέρνηση έχει απάντηση στο ερώτημα, γιατί άφησε την εταιρεία «με ευθύνη» της να καταστρέψει ήδη την περιοχή και να δημιουργήσει τετελεσμένα; Κι όταν μια κυβέρνηση –που σημειωτέον έχει και «οικολόγο» υπουργό- ομολογεί πως η εταιρεία δουλεύει με «ευθύνη» της, αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι σε Ευρωπαϊκή χώρα ή σε τριτοκοσμική μπανανία. 

Η «ευθύνη» της εταιρείας είναι σε ευθεία αναλογία με την ανευθυνότητα της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού που πολύ εύκολα αθέτησαν όλες τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις για το θέμα. Και οι όροι «ανευθυνότητα» και «αθέτηση» είναι οι πιο ελαφρείς που χρησιμοποιούμε, γιατί στο μυαλό μας τριγυρίζουν κι άλλοι όροι, καθόλου τιμητικοί για την «πρώτη φορά αριστερά».

Οι ομολογίες της εταιρείας, αναδεικνύουν όμως και τα ανομολόγητα για το αρχικό τους σενάριο που είχαν επεξεργαστεί, με την τότε «φιλική κυβέρνηση». Θα έπαιρναν τις άδειες με τον ισχυρισμό πως θα χρησιμοποιήσουν την «μέθοδο» μεταλλουργίας Flash Smelting χωρίς το κυάνιο (που απαγορεύεται). 

Στην συνέχεια, αφού θα είχαν εγκατασταθεί και θα είχαν ξεκοιλιάσει το βουνό και την κοινωνία, υπό την πίεση των «εργαζομένων», θα έλεγαν: αφού η «μέθοδος» δεν δουλεύει, να πάρουμε τα μεταλλεύματα μισοεπεξεργασμένα και να τα στέλνουμε στην Ναμίμπια ή στην Κίνα (που ήδη το κάνουν). Την ίδια ταχτική –που τους βγήκε- την εφάρμοσαν και για την εξόρυξη κάτω από την Στρατονίκη όπου θα έφερναν δήθεν τον μετροπόντικα. 

Πήραν άδεια για να κάνουν εξόρυξη με μετροπόντικα, καθησυχάζοντας την κοινωνία πως δεν θα έχει εκρήξεις, αλλά στην συνέχεια, αφού και οι κυβερνήσεις είναι «φιλικές», άλλαξαν την μελέτη και χρησιμοποιούν εκρηκτικά. Έτσι θα έκαναν και τώρα. 
Με ψέματα και εξαπατήσεις θα έπαιρναν τις άδειες και στην συνέχεια θα έκαναν άλλα, με «ευθύνη» τους, αφού πάντα οι κυβερνήσεις στις μπανανίες είναι «φιλικές».


* O Γιώργος Τσιριγώτης είναι καθηγητής ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης


πηγή alterthess




Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Γιγαντώνεται το κίνημα κατά της εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ήπειρο


Η Ήπειρος απειλείται από τα σχέδια εξόρυξης υδρογονανθράκων είτε με την κλασική μέθοδο είτε με εκείνη της υδραυλικής ρηγμάτωσης που έχει απαγορευτεί σε πολλά μέρη της ευρωπαϊκής ηπείρου - και αντιδρά! Με ευκαιρία την σημερινή δι-ημερίδα ενημέρωσης στα Ζαγόρια δημοσιεύουμε και ένα από τα πολλά και διαχρονικά κείμενα- καλέσματα αντίδρασης και αντίστασης στα καταστροφικά σχέδια των πετρελαϊκών εταιρειών. Αυτήν την φορά ένα παλαιότερο κείμενο -επί υπουργείας Μανιάτη- από τα Πάνω Σουδενά (Άνω Πεδινά):

Ένα κείμενο για την εξόρυξη πετρελαίου στην περιοχή μας 

Η θέση της γεώτρησης στους Νεγράδες
Για τα πετρέλαια της Ηπείρου:
Το μεγαλύτερο κοίτασμα πλούτου που διαθέτουμε
είναι το τοπίο και το παρελθόν της.


Το κείμενο αποτελεί έκκληση προς τους απανταχού Ηπειρώτες

Γράφει ο Μίλτος Μπούκας

Έγινε πλέον σαφές και ορατό ότι ολόκληρη η Ήπειρος αν-«αγορεύεται» ως ενιαίο ενεργειακό οικόπεδο και μεγάλο περιβαλλοντικό θύμα του Ευρωπαϊκού Νότου, στα κελεύσματα των πολυεθνικών γεωτρύπανων (πλην το νομού Ιωαννίνων, προσαρτώνται και οι νομοί Άρτας και Πρέβεζας). 


Αναφερόμενος στην εξέλιξη, ο υπουργός περιβάλλοντος Γ. Μανιάτης μίλησε για το αυξημένο ενδιαφέρον της πετρελαϊκής κοινότητας για την Ελλάδα, δηλώνοντας ότι «αποτελεί μία ψήφο εμπιστοσύνης στη μεγάλη εθνική προσπάθεια που έχουμε δρομολογήσει…» Έξω απ’ το στόχαστρο μένει φαινομενικά ο νομός Θεσπρωτίας, που ωστόσο υπόκειται στις διασυνοριακές διεκδικήσεις ΑΟΖ Αλβανίας (Σαγιάδα), περιλαμβάνει την περιοχή προσθαλάσσωσης των αγωγών φυσικού αερίου προς Ιταλία, καθώς και τον χώρο αερίου (Πέρδικα) με υποθαλάσσιο ενδιαφέρον έξω από την Πάργα, τα Σύβοτα, την Πρέβεζα. Κατανοούμε την σπουδή του «Εθνικού Ευεργέτη των Υδρογονανθράκων» υπουργού ΥΠΕΚΑ κου Μανιάτη για τα ασφυκτικά περιθώρια της «ελευσινοποίησης» της περιοχής μας, για την επίσπευση του έργου έναντι των δανειστών. Ωστόσο εκείνο που δεν κατανοούμε: ποια είναι τα οικονομικά οφέλη για την πατρίδα μας;
 

Η αρχική εκτίμηση αφορά την άντληση πετρελαίου 4,5 δις € σε βάθος χρόνου 25 ετών, από τα οποία το Ελληνικό Δημόσιο ευελπιστεί να ωφεληθεί το 20%, από άμεσους και έμμεσους φόρους, ήτοι μόλις 900 εκατομ. ευρώ! 

Η γενικόλογη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για την έρευνα και εκμετάλλευση, 512 σελίδων από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, που βρίσκεται αναρτημένη στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΚΑ, στα ειδικότερά της συμπεράσματα αναφέρεται σε ιδιαίτερα αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους, που μόνο εάν τηρηθούν δεν αναμένεται η υλοποίηση του σχεδίου να επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις. Παρόλο που δεν εξετάζεται το σενάριο του πιθανού ατυχήματος, αν και αναφέρεται πολλές φορές ότι οι ισχυρές πιέσεις ανάγκασαν την εγκατάλειψη των πειραματικών γεωτρήσεων το 2002 [κόστισαν 20 εκ. ευρώ] λόγω υψηλού κινδύνου ατυχήματος (π.χ. βλέπε σελ. 72) τα άλλα 2 εξορυκτικά σενάρια, που παρατίθενται ουσιαστικά δεν διαφέρουν (σελ. 126). Η διάρθρωση της μελέτης είναι τέτοια που αντιμετωπίζει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και προβλήματα σε 3 στάδια· αυτά της αναζήτησης, της έρευνας και της εκμετάλλευσης, κρίνοντάς τα "αντιμετωπίσιμα", δίχως ν’ αναφέρεται στις ακριβείς περιοχές του εντοπισμού των κοιτασμάτων, στον τρόπο εξόρυξής τους και στη μεταφορά τους προς τους χώρους αποθεματοποίησης! Πού ακριβώς θα χωροθετηθούν αυτοί οι χώροι διύλισης και εκμετάλλευσης και με ποιον τρόπο;
 

Η ΣΜΠΕ αναγνωρίζει ότι θα υπάρχουν σοβαρές επιπτώσεις: 

1. Εκπομπές αέριων ρύπων, που σε τοπικό η περιφερειακό επίπεδο ενδέχεται να είναι μικρές και αναστρέψιμες μετά το πέρας των εργασιών (σελ. 45 και 130), χωρίς όμως να υπολογίζει τις συνεχείς πρόσφατες υπερβάσεις στο λεκανοπέδιο λόγω αιθαλομίχλης. 


2. Ρύπανση επιφανειακών και υπόγειων νερών, οι οποίες μπορούν να ελαχιστοποιηθούν (σελ. 132), αν και τα νερά αυτά μπορεί να περιέχουν ποσότητες πετρελαίου, ιδιαίτερα τοξικές και ουσίες που βιοσυσσωρεύονται (και που πρακτικά μένουν για πολλά χρόνια στις τροφικές αλυσίδες), καθώς και ραδιενεργά στοιχεία (σελ. 118), με δεδομένο ότι είναι απαραίτητη η αποδοχή των αποβλήτων σε ΧΥΤΑ (σελ. 365, ενώ μας είναι γνωστό ότι ο ΧΥΤΑ των Ιωαννίνων έχει ήδη παρουσιάσει σοβαρά προβλήματα) 


3. Παρουσιάζει τις επιδράσεις μικρές και αναστρέψιμες μόνο υπό αυστηρούς όρους (σελίδες 376-388), παρόλο που είναι γνωστό ότι οι παραβάσεις στην περιβαλλοντική νομοθεσία στην χώρα είναι κοινός τόπος. 


4. Δεν κάνει καμία ουσιώδη αναφορά στην σχέση κόστους-οφέλους, ούτε υπάρχει διατυπωμένο σχέδιο δράσης σε περίπτωση ατυχήματος. Η ενδελεχής ανάγνωση λοιπόν της ΣΜΠΕ μόνο ανησυχία προκαλεί, ενώ είναι εντυπωσιακή η προχειρότητα και επιπολαιότητα της αντιμετώπισης του θέματος.
 

Οι αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις της εξορυκτικής δραστηριότητας είναι προφανείς: καθ’ όλη την παραγωγική διαδικασία εκλύονται τοξικές χημικές ουσίες και λύματα, που χρειάζονται ειδική διαχείριση, την οποία δεν είδαμε στην περιοχή μας ούτε για την απορρύπανση της Παμβώτιδας, ούτε του Αμβρακικού, ούτε και του Καλαμά. Οι πιθανές επιπτώσεις λοιπόν (βλέπε σενάριο 2) στον πρωτογενή τομέα, την γεωργία, την κτηνοτροφία, τα νερά, τα παρακείμενα φυσικά οικοσυστήματα και κατ’ επέκταση τον τουρισμό δεν πρέπει να θεωρούνται καθόλου αμελητέα, ενώ η περίπτωση ατυχήματος (που παραδέχεται ότι είναι υψηλή και θα πρέπει να αντιμετωπισθεί) μόνο εφιαλτικά σενάρια μπορεί να περιγράψει με το επίπεδο εγρήγορσης της χώρας και του κρατικού μηχανισμού εν μέσω οικονομικής κρίσης στην αντιμετώπιση τέτοιων καταστροφών.
 

Πάντως και το ίδιο το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο της Ε.Ε. εμφανίζει κενά για τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, πόσο μάλλον για την υδραυλική ρωγμάτωση (fracking), την οποία δεν αποκλείουν, παρ’ όλο που σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απαγορεύουν την εξόρυξη σχιστολιθικού αερίου ως τεράστια περιβαλλοντική απειλή. Αν εφαρμοστεί εδώ εξόρυξη του σχιστολιθικού αερίου, καθόσον έχουν εντοπισθεί τεράστιες ποσότητες (η Πίνδος αποτελεί τεράστια σχιστολιθική αποθήκη) από σχετική έρευνα του ΙΓΜΕ. Η παραγωγή από την σχάση του σχιστολιθικού αερίου (shale gas) και πετρελαίου (shale oil) είχαν συζητηθεί σε επίκαιρη ερώτηση της Βουλευτή Ιωαννίνων της Ν.Δ. Άννας Ασημακοπούλου (Ιούνιος 2013), με τον Υπουργό Περιβάλλοντος Ευάγγελο Λιβιεράτο να επιβεβαιώνει τον εντοπισμό τέτοιου σχιστόλιθου, καθώς παραδέχεται επιβαρύνσεις στη διαδικασία της εξόρυξης, σημειώνοντας την παράλληλη έρευνα εκμετάλλευσης από σχιστόλιθο.
 

Στην φτωχότερη περιφέρεια της Ευρώπης, παρά τις προσδοκίες των δύο μνημονίων, θα βαθύνουν κι άλλο τα πλήγματα της κοινωνικής ειρήνης, με την εγκαθίδρυση του εργασιακού μεσαίωνα και την «κινεζοποίηση» των συνθηκών εργασίας. Υπό αυτό το πρίσμα της περιθωριοποίησης, η Περιφέρεια Ηπείρου μπαίνει στο στόχαστρο της κερδοσκοπίας, των σπρεντ του χρηματιστηρίου των κολοσσών των ορυκτών καυσίμων. Μόνο ως «τιμωρητική» διάθεση δίχως προηγούμενο μπορεί να θεωρηθεί αυτή η επίθεση στον εγχώριο ορυκτό πλούτο, στις παρυφές της Ε.Ε., χωρίς κανείς να εγγυάται προοπτική ανάταξης, παρά μόνο την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών, με την παρουσία του «παγκόσμιου χωροφύλακα» και με ελάχιστες δημοκρατικές εγγυήσεις… 

Η στελέχωση του δυναμικού μιας τέτοιας κλίμακας υποδομών και έργων πιθανά θα επαναφέρει στο προσκήνιο την Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) Πωγωνίου. [«…Η χώρα σας είναι το ίδιο “προικισμένη” υπέργεια (πολιτισμός, αρχαιότητες, φυσικό περιβάλλον) όσο και υπόγεια (πετρέλαια, φυσικό αέριο)…» ρήση από τη συνέντευξη της Χίλαρυ Κλίντον, πριν 3 χρόνια στον Αλέξη Παπαχελά.]
Εν «κατακλείδι», δεν μπορεί η Ελλάδα των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, της εξαθλίωσης και του χρέους να αρνηθεί «τα δώρα» της φύσης. Ωστόσο η «υπόγεια» λεηλασία του ορυκτού μας κεφαλαίου μεγεθύνει τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, επιδρώντας αρνητικά στην ποιότητα της πρωτογενούς μας παραγωγής. 


Η έλλειψη Στρατηγικού Σχεδιασμού και ιεράρχησης προτεραιοτήτων, η μη ανάδειξη του πράσινου, εναλλακτικού προφίλ, με την επιβράβευση ασύμβατων μοντέλων ανάπτυξης, από τα συστημικά και οικονομικά κέντρα (Περιφέρεια, εμπλεκόμενοι δήμοι, οικονομικά επιμελητήρια, ΤΕΕ), ακυρώνουν κάθε ηθικό υπόβαθρο υγιούς αντίδρασης. Η διατήρηση της υψηλής ποιότητας της εικόνας του Ηπειρωτικού τοπίου, ως μοναδικού δείγματος πολιτιστικού προϊόντος, ουδέποτε απασχόλησε τους ιθύνοντες. Πάντα συναινετικοί σ’ ό,τι βαφτίζεται, γενικώς και αορίστως, «αναπτυξιακό», όσο ανορθολογικό και εφιαλτικό κι αν είναι. Η αδυναμία συγκρότησης της τοπικής πράσινης φυσιογνωμίας και ταυτότητας (με την αρχαία Δωδώνη, μία από τις πιο λαμπρές κοιτίδες του Παγκόσμιου Πολιτισμού, «υποβαθμισμένη») αναδεικνύει πόσο θλιβερός είναι ο απόηχος αυτού του χρόνιου συμβιβασμού…
 

Η επιλογή της βόμβας των πολυαρωματικών υδρογονανθράκων στην καρδιά ενός μοναδικού περιβάλλοντος, που η γεωγραφική του ενότητα καταλαμβάνεται κατά 50% από Εθνικά Πάρκα και Δρυμούς και με μερίδιο 30% στους υδάτινους πόρους της χώρας, αγγίζουν τα όρια του παραλόγου… 

Οι παραινέσεις των Οικολόγων Πράσινων για τον αναπροσανατολισμό του μοντέλου ανάπτυξης της Ηπείρου με την αξιοποίηση της υπαίθρου, των ακτών και του ορεινού όγκου σε ζωντανό μνημείο φυσικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, καταφύγιο βιοποικιλότητας και πεδίο εναλλακτικού τουρισμού, στην κατεύθυνση μιας ολοκληρωμένης και πολύπλευρης οικονομίας της Οικολογίας, η οποία δεν χρεοκοπεί, θα’ έπρεπε ν’ αποτελούν μονόδρομο. Το άτυπο όμως καθεστώς της χρεοκοπίας, υιοθετεί τις open door διαδικασίες των κοιτασμάτων και τις fast track διευκολύνσεις, που μετακυλύουν την περιβαλλοντική βλάβη στις επόμενες γενιές.
 

Ο απλός στόχος της προστασίας (του υπέργειου φυσικού), της αλληλοεξάρτησης και συν-εξέλιξης των ανθρώπινων οικονομικών και φυσικών οικοσυστημάτων, στο διηνεκές, απουσιάζει από κάθε πολιτική ατζέντα. Απεναντίας προκρίνεται η αξία των πετροδόλαρων με τα μελλοντικά απολήψιμα βαρέλια «μαύρου χρυσού», που ανήκουν στην Κυριότητα του Ταμείου Δημόσιας Περιουσίας, σαν εμπράγματη ασφάλεια της Δανειακής Σύμβασης του αγγλικού δίκαιου. 

Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας είχε στηλιτεύσει με ανοικτή επιστολή προς τον υπουργό και το Φόρουμ υδρογονανθράκων, αποχωρώντας ο Πρόεδρος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρίας Απόστολος Αλεξόπουλος «…Διαφωνώ με την πολιτική σας. Μια πολιτική που συνδέεται με την εκποίηση και ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου. Δε θέλω να χρησιμοποιηθεί η όποια γνώμη μου επί θεμάτων που αφορούν το Φόρουμ, για να φτιαχτεί ένα «ωραίο» προϊόν που θα εκχωρηθεί σε τρίτους, οι οποίοι θα συνεχίζουν να καταληστεύουν τη χώρα μας και τον πλούτο μας…»
 

Η καθυπόταξη όλης της ιστορικής μας διαδρομής στην πολυεθνική κυριαρχία των «χρυσοθήρων» των κοιτασμάτων, αντανακλά το φεουδαρχικό κατάλοιπο και την ανυπαρξία της πολιτικής ζωής, που παραχωρεί τη θέση της σε οικονομικά προτεκτοράτα και αφεντικά, που δεν θα υπακούουν σε κανένα Εργατικό και Εγχώριο Δίκαιο. 

Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα του Μεξικού ή της Νιγηρίας, η οποία είναι η 8η πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο, παραμένοντας ένα από τα φτωχότερα κράτη του πλανήτη, με 70% των κατοίκων της, να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το τίμημα είναι εξίσου βαρύ για το περιβάλλον, καθώς 500 εκατομ. γαλόνια πετρελαίου εκτιμάται ότι έχουν διαρρεύσει στον ποταμό Νίγηρα. Οι παράγοντες αυτής της χώρας και η οικονομική συγκυρία, συντελούν στην κακή ποιότητα υποδομών και εκμετάλλευση χωρίς πρόληψη και συντήρηση, με ελλιπή νομοθεσία, διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, αδιαφορία των πολυεθνικών, πολιτική αστάθεια, εξωτερικές επιβολές δανειακών συμβάσεων…
 

Επειδή η τεράστια χωρική δραστηριότητα των εξορύξεων θα καθορίσει, νομοτελειακά, το οικονομικό κοινωνικό και περιβαλλοντικό μοντέλο της περιοχής, ακυρώνοντας την αειφορία και τους υψηλούς παραδοσιακούς τομείς της περιφερειακής μας οικονομίας, είναι απαραίτητη μια ευρεία κοινωνική και πολιτική διαβούλευση, με τη συμμετοχή όλων των φορέων της τοπικής κοινωνίας. 

Είναι ικανό το πολιτικό προσωπικό και οι θεσμοί να ασκήσουν τον απαραίτητο δημόσιο έλεγχο; ή θα μετατραπούν σε «θεσμικούς σεΐχηδες» των πετρελαϊκών κύκλων εργασιών και του ξεπουλήματος των φυσικών μας πλεονεκτημάτων; 

 πηγή Πανωσουδενιώτες


Η γεώτρηση των Νεγράδων και πίσω το πανωσουδενιώτικο Παλιοχώρι

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΜΕ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΣΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ